ترجمه هایی از ادبیات دنیای اسپانیایی زبان
فريبايي
دوست عزيز :
شما حق داريد . نامه هاي قبلي ام در باره قريحه ادبي و سرچشمه اي كه موضوع هاي يك داستان نويس از آن مي جوشد ، همين طور تحليل هاي جانورشناسانه ام ـ كرم كدو و كاتوبلپاس ـ بيش از اندازه خيالي بودند و ماهيتي نه چندان قابل اثبات داشتند . اما اكنون زمان آن رسيده تا به مباحثي بپردازيم كه از ماهيت نظري كمتري برخوردارند و خصوصاٌ در ادبيات ريشه دوانده اند .
كار سنگين و زياد اين روزها مرا از دادن پاسخ به موقع ، نامه تان بازداشت ، اما نامه شما از زماني كه به دستم رسيد ، فكر مرا به خود مشغول كرده است ؛ نه فقط به جهت ديدن اشتياق فراوان تان به ادبيات ، كه من هم با شما در آن شريك ام ، بلكه از اين جهت كه من نيز مانند شما باور دارم ادبيات بهترين ابداع بشر براي مقابله با نااميدي بوده است ، و نيز به خاطر سؤالي كه از من پرسيده ايد : “ داستاني كه رمان تعريف مي كند از كجا سرچشمه مي گيرد ؟ ” ، “ چگونه رمان نويس اين موضوع ها را پيدا مي كند ؟ ” ، سؤالي كه پس از اين همه داستان نوشتن ، هنوز هم درست مثل روزهاي اول فراگيري و شروع كار ادبي ام ، مرا فريفته و اسير خود مي سازد !
دوستان: هر ۱۵ روز یک نامه از بارگاس یوسا خواهید خواند.
مقدمه
شوق نوشتن را بايد تظاهر نياز انسان به بازگويي نيات دروني و فراتر از آن ، گفتگويي دلخواه تفسير كرد ، آن گاه كه گوينده توانا باشد كه آنچه مي خواهد ، بگويد و خود پاسخ مخاطب را سامان دهد و آنچه را تمايل دارد ، بشنود .
با چنين نيازي است كه نويسنده عناصر و ابزارهاي ذهن خود را گرد مي آورد و شخصيت هايش را در زمان و مكان انتخابي خود به زندگي وا مي دارد و آنچه پيش روي خواننده مي نهد ، جهان داستاني اوست كه مختص اوست و به كلي با جهان ديگر نويسندگان متفاوت است . جهاني كه در حيطه تخيل نويسنده شكل گرفته و شمايل انديشة نويسنده را بر پيشاني دارد . ريموند كارور بر عناصر مورد نياز نويسنده ، استعداد يا ذوق و قريحه را هم مي افزايد تا دستيابي به اثري متعالي ممكن گردد . او بر آن است كه تلاش نويسنده براي خلق اثر ، بايد كه حاصلي متعالي را طلب كند ، تا بدان جا كه معتقد است اگر نمي توان اثري ناب و عالي آفريد ، بايد نويسندگي را كنار گذاشت و به راه هاي ساده تر و صادقانه تر براي امرار معاش روي آورد .
)
گلستانه شماره ۸۴ - آذر ۸۶ منتشر شداینجا را کلیک کنید
